De Waarheid

Niet de waarheid die in een rechtszaal wordt besproken, de menselijke waarheid maar de goddelijke waarheid, dat we een zijn met God.
Dat God ons is, zoals dat zo mooi is verwoord in de Bhagavad Gita, het ‘Nieuwe Testament’ voor de hindoes. Zo’n neerdaling noemen zij een Avatar. En daarvan zijn er heel veel, binnen het hindoeïsme. Bij het christelijke geloof is Jezus God op aarde, de enige, het Woord dat vlees is geworden, de zogenaamde Logos. Helaas zien christenen geen overeenkomst met de Avatar maar hindoes erkennen Jezus wel als een Avatar.
Ik beschrijf hier de Waarheid niet als een theorie, niet als een geloof of theorie maar als een ervaring. Het ervaren van God in jezelf. ‘Tat tvam asi,’ = Dat ben jij!
Ik weiger van de Waarheid een stelling te maken, iets dat voor iedereen automatisch geldt omdat het een theoretische waarheid is. Nee, je ervaart het of niet. En je kunt beter maar twijfelen aan iedere ervaring, want de mens is een kunstenaar in het oproepen van eigen illusies.
Je kunt dan maar beter eerst ontdekken dat er niets te ervaren is, dat je niets ziet en ervaart, zoals binnen het zenboeddhisme.
Wees eerst leeg om vol te kunnen zijn, zoals je dat ervaart bij een lange wandeling in de natuur. Eerst zit je nog nokvol aan gedachten en gevoelens van thuis, dan opeens ben je vol van de natuur, niet langer afgescheiden.
Godkennis, is zelfkennis is ervaren dat je Dat bent.
Niet het idee over Dat, want dan is het niet meer dan een geloof en de daarbij komende ervaring.
Bij een ervaring is er eigenlijk nog sprake van een ego bij ervaren niet.
Godrealisatie is dat God einde maakt aan het geloof dat jij een ik bent, iets naast God.
Goed, het denken mag dan wel terugkeren bij Godrealisatie maar het denken is ontdaan van het idee zelf God te zijn.
Daarmee komt dan meteen een einde aan: Ik ben het brein. Nee, je hebt een brein en bent Bewustzijn. De Waarheid kan onmogelijk ergens aan onderworpen zijn dan zichzelf: is altijd zichzelf bovenal.

rab-boeni

‘Geloof in Mij’

Dat wil iedereen, als je gaat trouwen met een leuke vent of dame. Als je aan het solliciteren bent naar een leuke baan. Als je een workshop gaat geven over iets aardigs. Et cetera. We willen geloofd worden. Ook door bijvoorbeeld onze schoonfamilie.
En wanneer we onschuldig zijn bij een dubieus uitziend ongeluk, willen we ook geloofd worden.
De ene partij wil geloofd worden en de andere partij zal ergens in geloven of niet.
Niet alles is zichtbaar en aanwijsbaar. Veel zaken bewijzen zich in de loop der tijd.

Als iemand zegt God gevonden te hebben, de Waarheid te hebben gerealiseerd en hij/zij biedt dan hulp daarin, dan kan deze persoon ook heel veel geloof en ongeloof ontmoeten, op zijn/haar pad van onderricht, nietwaar?
Zonder geloof zal de zoeker ergens simpelweg niet aan beginnen, lijkt mij!
Hoeveel mensen gingen des tijds niet spontaan naar Poona, niet omdat zij een garantie van te voren kregen betreffende deze meester. Op die manier stappen ook heel veel mensen in het huwelijksbootje. En als zo’n bootje op de klippen loopt, had je dan niet moeten trouwen? Misschien begeerde je het meest kinderen te krijgen of simpelweg naar de seks of naar…
Geloof is een onderdeel van ons leven maar niet zonder gevaar als we daarbij niet ook alert zijn.
En wie niet op zijn medemens wil vertrouwen, leeft in mijn ogen in het onmogelijke.

Als jij de Waarheid niet kent, zegt deze niet te kennen en een ander is jou daarin een stapje voor, zal je deze dan niet graag willen aanspreken? Maar, hoe weet je in hemelsnaam wie jij kunt vertrouwen daarin?
Boeddha en Jezus lijken daarin wel grote steunpilaren te zijn maar heel veel mensen wijzen hen ook gewoon af, als charlatans! Geen gerealiseerde heeft ooit iedereen tevreden gesteld. ‘Pick a pig.’
Je zult nimmer kunnen bewijzen aan de rest van de wereld dat jouw keuze de beste is. Zelfs niet als jij de Waarheid ook zal realiseren. Want dat kan dan gekomen zijn, volgens de critici, omdat jij bereid was jezelf volledig te overstijgen. Jouw overgave bevrijdde jou. Je had je dus net zo goed aan een steen kunnen overgeven.
Door jouw geloof vond je wat je zocht en mogelijk niet eens door jouw leraar. Je was bereid boven alles te leren van alles en daarin was de leraar de wortel voor de neus van de ezel, om deze te laten lopen.

Ook mensen die heilig geloven in de therapie die zij – net – geleerd hebben, zijn de beste therapeuten. De zogenaamde groentjes. En de cliënten of patiënten pikken dat natuurlijk op. Was de therapie zelf werkelijk zo goed?

De nodige mensen die theologie begonnen te studeren, vielen van hun geloof. Ze zeggen ook wel eens, je moet niet in de keuken willen kijken!
Jezus leerde o.a. over geloven: Een profeet wordt niet in zijn eigen dorp gelooft, en verricht daar de minste wonderen.
Het gevaar is als je een leraar te goed kent (of denkt te kennen), dat je niet meer zal luisteren naar zijn boodschap. Hierbij kom je dan weer uit bij: ‘Het gras lijkt elders altijd groener.’ Je stapt dus op, om elders een nog betere leraar te gaan volgen!… Zeg je!… Geloof je!…

En… je openstellen voor iemand die zegt een leraar te zijn, kan niet zonder geloof, want anders kun je je net zo goed voor alle leraren opstellen en voor wie zal je dan moeten kiezen, als je dat uiteindelijk toch van plan bent? Je openstellen en dan? Of je moet van alle walletjes willen blijven eten maar zal dat dan samengaan met enig echt resultaat? Zegt de leraar niet voor niets dat je helemaal dient te gaan voor zijn leringen? Want als je overal een gat gaat graven naar water, hoe diep zal je dan werkelijk komen, als je steeds weer opgeeft?…

En een leraar die aan persoonsverheerlijking doet, is in mijn ogen volkomen waardeloos. Omdat ik net als Jezus geloof: ‘Er verdient maar een eer en dat is God!’ … God is satguru, zogezegd.
Maar we zijn allen zoekers of zoekers geweest. En we kunnen en mogen behulpzaam zijn. Je stuurt iemand niet de verkeerde kant op, als je inzicht hebt in wat waar is.

rab-boeni

‘Wees een licht voor jezelf’

Deze bekende uitspraak is van Gautama de Boeddha terwijl hij wel leerlingen had. Hij had een groep monniken om zich heen, nietwaar?  Maar hij zei dan ook: neem niets aan zonder te kijken of dat het werkt voor je. Neem niets aan op basis van autoriteit.
De uitspraak van Jezus: ‘Heb je naaste lief als jezelf.’ Is volgens mij minstens zo belangrijk! Hij leerde ook naar jezelf te kijken: haal eerst die balk uit je eigen oog voordat je iemand gaat helpen, zijn splinter uit zijn oog te verwijderen.
Jezus vroeg in hem te geloven. Boeddha vroeg hem wel te vertrouwen, anders was het onmogelijk samen met hem te wandelen. Een zeker vertrouwen is nu eenmaal noodzakelijk bij het je openstellen voor iemands aanwezigheid en diens leringen. Maar het doel was zeker niet, hem als een autoriteit te volgen.
Jezus daarentegen vond God belangrijker dan zichzelf: ‘Alleen God is goed,’ zei hij. Je dient je niet neer te buigen voor mensen, God verdient alle eer!
Maar… mensen hebben zowel van de Boeddha als van Christus Jezus een God gemaakt. Er wordt geknield voor hen.
Mensen knielen ook voor koningen en andere lui. Aanbidden hun sporthelden en popsterren.
Ook geld wordt aanbeden, het zogenaamde gouden kalf.
Als je een licht bent voor jezelf, voel je wat je voelt, zie je wat je ziet en hoor je wat je hoort. Anders voltrekt alles zich slechts als in een droom(staat)! Zo is je guru een prettige droom en even later een nachtmerrie voor je, omdat je hem liever aanbad dan hem/haar werkelijk te begrijpen.
Kijk jij wel werkelijk naar jezelf? Doen we wel het licht aan in ons leven als we dagelijks op pad gaan?
Niet iedere volgeling is blijkbaar ook een discipel. Een discipel van de Waarheid.
Ik zoek graag de Waarheid los van alles en iedereen en in alles en iedereen. Ik zie de Waarheid bij Jezus. Maar kan me ook bewust zijn van de Waarheid zonder hem.
Ik staar me niet blind op het navolgen of op het individuschap. Ik weet dat we nu eenmaal iets voor elkaar kunnen betekenen in deze wereld maar ook dat het belangrijk is om geheel zelfstandig te kunnen nadenken.
1 + 3 blijft 4, of dat je er nu alleen voor staat of er samen naar kijkt.
Wees een licht voor jezelf, verwijst volgens mij ook naar dat ieder moment een moment van meditatie kan zijn. Dat je ieder moment bewust kan zijn dat je o.a. voelt, ziet en hoort. Je aandacht gaat dan niet verloren in de oneindigheid van gedachten. Aandacht wordt hier en nu aangewend. Zonder deze aandacht leef je in het donker volgens mij.

Bhakti versus Jnana?

Er zijn mensen die nadrukkelijk een persoonlijke God liefhebben, zoals christenen en leden van de Hare Krishna!
Er zijn mensen die God niet op een persoonlijke manier zoeken maar toch geloven in God als het grote Onpersoonlijke! Onpersoonlijke bron van alles. Of de Waarheid, zoals bij boeddhisten.
Is de ene weg de ware en de andere niet?
Sri Ramakrishna (1836 – 1886) onderzocht alle wegen en begreep dat wanneer je maar een pad met volledige overgave bewandelt, je uiteindelijk God of de Waarheid ervan zal bereiken. Hij vond niet het aanbidden van God dom of ouderwets, achterhaald. Hij was zelf liever een nederige devotee dan iemand die beweerde gelijk te zijn aan God, zoals in de advaita-wereld.
Er is iets in de mens, in zijn diepste wezen, dat de moeite van het (onder)zoeken waard is: noem het de christusnatuur of de boeddhanatuur. Niet dat daar echt iets te vinden is, in de mens volgens mij, het gaat over een potentie, de mogelijkheid te worden tot een geheel nieuw mens.
‘Brahman (ब्रह्मन्) is in het Hindoeïsme de ultieme, onveranderlijke werkelijkheid, die uit het zuiver zijn en bewustzijn bestaat.’ – WikipediA.
Bij advaita gaat het niet om een persoonlijke God.
Binnen de islam en jodendom wordt God los gezien van beelden. Dat we van hem geen beeld moeten maken. Zelfs binnen de islam vinden ze het woord Vader toch een te sterke verwijzing ergens naar!…
Maar heel veel mensen die vast kwamen (komen) te zitten in het hele onpersoonlijke gedoe rond hun God vonden uiteindelijk hun verandering in de meer devotionele benadering, ‘bhakta’.
Zo was het trouwens ook met Krishnamurti en Bhagwan. Mensen die met de nuchterheid van Krishnamurti niet echt verder groeiden, kwamen verder wel tot bloei bij Bhagwan: een meester met sannyasins. Maar… dit gebeurde ook andersom!…
Voor de een betekent Jezus de poort en voor de ander juist de Boeddha!…
Maar laat God zich nu wel of niet persoonlijk benaderen? Wat is jouw praktijk?

rab-boeni

Voor Aap Lopen

Je waant je veilig en beschermt in de ashram van je meester als je je haar laat groeien en in een oranje soepjurk loopt met een mala, waarin het portret van je meester zit.
Je zit aan zijn voeten en iedereen mag het weten, dat je verliefd bent op hem!

Nu zegt je meester: wacht maar als je terug bent in het Westen!… Hou je dan nog steeds zoveel van mij? Heb ik dan nog steeds in (bijna) alles gelijk? En vergeet niet je nieuwe naam te gebruiken die ik je heb gegeven!…

Vorige eeuw kwamen duizenden mensen als bijen af op de honingzoete woorden van Bhagwan (Osho).

Nee, hij bracht geen nieuwe wereld, ook niet Sathya Sai Baba of Da Free John! Net als Jezus van Nazareth overviel ons wel de hoop bij het zien en horen van hen maar uiteindelijk werd alles weer zoals het was: voorspelbaar en van 9 tot 5 je kantooruren draaien, niet waar?
Maar de nieuwe wereld is dan ook niet iets wat zichtbaar ergens zal beginnen, komen, manifesteren. Je zult niet kunnen zeggen: Kijk daar is de nieuwe wereld!
‘Zijn leerlingen vroegen hem: Wanneer zal het Koninkrijk komen?
Jezus antwoordde: Het komt niet door het te verwachten, mensen zullen niet zeggen: Zie hier, of zie daar.
Maar het Koninkrijk van God is uitgespreid over de aarde en de mensen zien het niet.’ – Thomas evangelie.
Dat is ook non-dualiteit: Het is er Al.
Een leraar wijst niet op iets dat er niet is, zoals politici dat wel doen!…
Het koninkrijk van God, is het koninkrijk van bewustzijn. Het koninkrijk van het Hart. En het Hart is er altijd geweest, onder de mensen.
Zelfrealisatie en de nieuwe wereld, zijn dan ook synoniem in mijn ogen. Waar het Hart spreekt, daar waar mensen ontwaakt zijn, is er ook een andere wereld, een andere manier van denken en leven, lijkt mij! 🙂
Jezus zette zichzelf in als de poort. Ook hij gaf je een andere naam en vroeg je om je niet voor hem te schamen.
Maar tegenwoordig zeggen mensen dat dat sektarisch is en vinden het stemmen op politici heel normaal, die het volgende moment besluiten ergens een vliegtuig naar toe te sturen met bommen en/of militairen om ergens te werken aan hun nieuwe wereld. Tegenwoordig wordt geweld verheerlijkt, als het antwoord. We geloven helemaal niet meer in het Hart. Maar de belofte van politici met al hun geweld, heeft nimmer een antwoord gegeven: na duizenden jaren geklooi met elkaar, waar dan ook ter wereld, is er nog steeds verdeeldheid, uitbuiting, agressie,… Nee, Hitler maakte ook niet zijn droom geheel waar!…
Mensen van het Hart werken anders. Geloven niet in de massa. Maar in die enkeling die transformeert en daarmee een deel van de wereld. Het is nu ‘wachten’ op het omslagpunt (net als bij het koken van water). Het lijkt er op als er voldoende mensen zijn die ontwaakt zijn, er plotseling een golf over de wereld kan komen. Een golf van veranderd bewustzijn.
Wat het antwoord is?, de innerlijke weg en niet de weg van politici.
Onderken het feit dat jij het antwoord bent.

rab-boeni

Wie ben ik?

Mijn spirituele achtergrond:
Als ik naar mezelf kijk zie ik hoe ik ben beïnvloed door Jezus en
Krishnamurti. Op jonge leeftijd ervoer ik spontaan een grote affiniteit met
het werk van Krishnamurti, veel later begon ik dat licht ook te zien bij
Jezus. En omdat je Krishnamurti niet kan (‘mag’) volgen, kwam wel Jezus
op die manier dichterbij.
Mijn eigen leven moet me dan denken aan die van Osho: hij die eerst 21
jaar door India reisde en lezingen gaf, ‘als een Krishnamurti’. Maar voor
zichzelf toen begon in te zien, dat hij zijn luisteraars daarmee niet echt
verder bracht, behalve dan van a naar c maar niet van x naar z. Toen
herkende hij zichzelf in Krishna die met zijn fluit devoties aantrok. Hij,
Osho, begon mensen te initiëren. De rest kennen we uit de media!…
Hij, Osho, bekritiseerde dan de luisteraars van Krishnamurti, die te veel in
hun hoofd zaten en te weinig in hun hart.
Inderdaad lijkt het hedendaagse gezelschap van luisteraars van K te veel
op een intellectueel gezelschap. Waar het woord ‘guru’ met een heel vies
gezicht wordt uitgesproken!…
Goed, ik ken beide kanten. Het juist volgen en het juist niet-volgen.
Ik zit er een beetje tussen in. Nuchter en afstandelijk als een K. En met
de betrokkenheid en liefde van een JC.
Ik weet wat het is om niet-te-volgen. Ik ken bijna alle werken van K en
heb hem in 1981 moge ontmoeten, met duizenden anderen, in de RAI
Amsterdam. Hij was mijn grote spirituele held maar die ook moet hebben
gezegd, bij het einde van zijn leven: ‘Niemand heeft mij begrepen!’
Bij Osho sloegen de vonken wel over, naar ik heb begrepen.
Bij Jezus trouwens ook.
Maar mensen die christelijk zijn opgevoed en geestelijk zijn verkracht in
hun ervaring, spugen op hem. Gooien in mijn ogen het kind met het
badwater weg!
Mijn leraar Jezus kreeg pas grote betekenis voor mij, toen ik zijn leringen
begon te praktiseren.
Dat was een pijnlijke weg voor mij. Hij nodigt je namelijk uit jezelf
radicaal te overstijgen.
Van alle leraren is God de enige ware: de satguru. Ook Jezus zei op een
dag, toen iemand hem ‘goede meester’ noemde: ‘Alleen God is goed.’ …
‘Alleen God verdient alle eer.’
Is het immers niet zo, dat een guru slechts met zijn vinger naar de maan
wijst?
Toch verdient de leraar ook eer, want God heeft zich immers in hem/haar
geopenbaard.
Jezus afwijzen is dan eigenlijk ook God afwijzen of jezelf afwijzen als zoon
van God.
Op dit moment geef ik zoekers het nadrukkelijk advies zich nergens aan
te hechten maar daarmee bedoel ik niet je liefde voor iets of iemand op te
geven!
Als je liefde oprecht is naar bijvoorbeeld Osho (Krishnamurti, Jezus,…)
wat is daar dan aan verkeerd?